Зан дар аҳди бостон аз неруи шигифтангезе бархурдор буд, зеро дар ҷомеаи модарсолор ба неруи қудрат, ҷавҳари ҳаёт ва устурагуна будани ӯ қоил шуда, ӯро ба мақоми эзадӣ расонида буданд, ки мавҷудияти эзадбонувон Аноҳито, Спандормаз, Даено, Амурдод, Хурдод гувоҳи ин гуфтаҳост.

Тасвири зан – модар, ки қиматтарин неъмати дунёст, дар адабиёт мақоми хоса дорад. Образи зан дар адабиёти форс-тоҷик бештар матраҳ шудааст. Шоирону адибон симои воқеии ӯро дар шеър нишон додаанд ва дар адабиёти клсассикӣ шоире нест, ки дар ситоиши маҳбуба шеъре насуруда бошад. Дар адабиёти муосири тоҷик низ мавзӯи зан – модар бештар баррасӣ шудааст. Устод Мирзо Турсунзода дар ин мавзӯъ ашъори зиёде суруда, симои зан – модарро воқеӣ тасвир кардааст.

Дар ҳама давру замон ҷиҳати шарҳу тафсири захира ва таркиби луғавии забон донишмандон ба таҳияву тадвини луғату фарҳангномаҳо рӯ овардаанд, ки миёни онҳо луғатҳои тафсирӣ мақоми хос доранд. Метавон гуфт, ки маҳз дар фарҳангҳои тафсирӣ қудрату ғановатмандии таркиби луғавии забон зоҳир гардида, бо ин роҳ низоми маъноии он барои соҳибони забон дар шакли содаву оммафаҳм пешниҳод карда мешавад. Ба қавли профессор Ҳ. Маҷидов «дар байни анвои мухталифи луғатҳои забони муосири тоҷик луғати тафсирӣ мавқеи махсус дорад.