Таҳаввул ва тағйироте, ки дар даврони Истиқлол забони модарии мо ба он дучор шудааст, хеле бунёдӣ ва сарнавиштсоз буда, аз давраи охири мавҷудияти Иттиҳоди Шуравӣ сарчашма мегирад. Вале танҳо баъди ба Истиқлол расидани Тоҷикистон дар ҳақиқат забони модарии мо дар ҷомеа мақоми давлатӣ касб намуд.

«Шоҳнома»-и ҳаким Абулқосими Фирдавсӣ (940-1020) ҳамосаи бузургтарини таърихӣ ва шоҳасари ҷаҳонист, ки дар руҳияи баланди ифтихори миллӣ эҷод гардида, дар радифи асарҳои ҷаҳоншумул қарор дорад. Ин шоҳасар таърихи чандҳазорсолаи мардуми ориёинажоду форсизабонро аз даврони ҳукмронии Пешдодиён то Каёниён ва Ашкониёну Сосониён (аз Каюмарс то Яздигурди III, яъне аз замонҳои қадим то асри VII) дар бар мегирад.

Адабиётшинос, узви Иттифоқи нависандагони ИҶШС (1963), узви вобастаи Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон (1981), Ходими шоистаи илми Ҷумҳурии Тоҷикистон (1994), узви пайвастаи Фарҳангистони забон ва адаби форсии Эрон (1996) Маниёзов Абдуқодир 10 августи соли 1930 дар ҷамоаи Пӯлодони шаҳри Конибодом, дар оилаи зиёӣ таваллуд шудааст.

ФАРҲАНГИ СУЛҲҶӮЁНА