Худи устод машъал шуд, алав шуд,

Чароғи мардуми дунёи нав шуд.

Турсунзода

Устод Садриддин Айнӣ ҳамчун бунёдгузори адабиёти навини тоҷик як силсила осори мондагори илмию адабӣ офаридааст, ки “Ёддоштҳо” қуллаи баланди эҷодиёти ӯ ба шумор меояд. Ва ҳамчунин он як навъ ҷамъбасти тамоми паҳлӯҳои зиндагии шахсӣ ва ҳунарии муаллифи хеш мебошад.

Анзурати Маликзод дар таърихи бахши суханшиносии тоҷикии Донишгоҳи давлатии Самарқанд аз беҳтарин хатмкардагони ин даргоҳи илму маърифат ба ҳисоб меравад. Ҳангоми таҳсилаш дар донишгоҳ дар солҳои 1992-1997 ӯ бо кӯшишу ғайрати худ дар омӯзиши илм намунаи ибрати ҳамсабақонаш буд. Хеле ташнаи илм буд, ҳис мекардам, ки хусусан дарсҳои бандаро бодиққат гӯш мекард ва навишта мегирифт.

Дар ҷомеаи кунунии тоҷик ақидае вуҷуд дорад, ки забони тоҷикиро бояд аз рӯи осори Садриддин Айнӣ омӯхт. Ва ин нуқтаи назар асоси воқеӣ дорад, зеро забони устоди бузурги калом сода, аз ҳар гуна дабдабаву зебу зинати шукӯҳманди шарқӣ орӣ мебошад. Осори Садриддин Айнӣ хонандаро на танҳо бо баёни равон, забони фаҳмо ва тасвири возеҳ, балки бо сабку услуби хос - кинояи зариферо, ки тавассути хомаи ӯ имкониятҳои гуногунро аз мазҳака то фоҷиа муяссар мегардонад, ҷалб месозад.