Наврӯзи хуҷастапай ягона ҷашнест, ки ба гумони ғолиб баробар ба таърихи пайдоиш ва ҳастии миллати наҷибамон арзи ҳастӣ кардааст.

Бинобар ин яке аз унсурҳои барҷастаи қадимӣ будани миллати мо низ ҷашни Наврӯз аст. Наврӯз ҷашнест, ки ба умқи тамаддун ва фарҳанги ғании мардуми ориёӣ реша дорад. Решаи амиқи фарҳангӣ ва маънавии он аз тамаддуни оламгири давраи бостони ниёгони шарафмандамон шодоб аст.

Наврӯз ҷашни миллӣ, ҷашни растохези табиат ва нав шудани гетист. Дар бораи Наврӯз, ҷузъиёти анҷоми ойинҳои наврӯзӣ дар даврони бостон, хоса замони ҳахоманишӣ ва ашконӣ матолиби чандоне дар даст надорем. Танҳо тасвири намояндагони миллатҳои гуногуни ҳакшуда дар Тахти Ҷамшед, ки дар интизори расонидани ҳадоё ба ҳузури шоҳаншоҳ ҳастанд, гувоҳи таҷлил аз ҷашни Наврӯз дар даврони бостон мебошанду бас.

Наврӯз бузургтарин ҷашни миллии ниёгони мо ба ҳисоб рафта, умри дарози беш аз панҷҳазорсола дорад. Дар таърихи фарҳанги мардуми эронитабор ҳеҷ як анъана ва расму ойине чун ҷашни хуҷастапай ва фархундаи Наврӯз азизу арҷманд ва куҳантар нест. Наврӯз дар фарҳанги мо тоҷикон рӯзи нав, рӯзи зиндагии нав, рӯзи шодӣ, рӯзи адлу эътидол, рӯзи бахшоиши гуноҳҳои якдигар, рӯзи оштӣ аст. Табиат ва инсон дар ин рӯз ҷони тоза меёбанд. Чуноне Ҳофизи Шерозӣ гуфтааст:

Шукӯҳи Наврӯзи байналмилалӣ дар Тоҷикистони соҳибистиқлол

Наврӯз - ин ҷашни бостонии орётаборон, ин ҷашни аҷдодии тоҷикон имсол бо рангу бӯи тоза ба Тоҷикистон қадам гузошт. Он аз тарафи Созмони Милали Муттаҳид ҳамчун ҷашни байналмилалӣ пазируфта шуд ва акнун рӯзи 21 март ҳамчун «Рӯзи байналмилалии Наврӯз» дар Тоҷикистон таҷлил мегардад.