Вақте суҳбат аз нақши адабиёт дар таҳкими истиқлоли давлатӣ меравад, табъан дар зеҳни мо ин савол пайдо мегардад, ки аслан адабиёт бо истиқлол чӣ иртиботе дорад ва он барои тақвияти истиқлол чӣ хидмате метавонад анҷом диҳад? Чун адабиёт шохае аз фарҳанг аст ва истиқлол як мафҳуми сиёсию ҳуқуқӣ. Яъне, ин ду мафҳуми муттазод чигуна метавонанд коркарди муштарак дошта бошанд?

Нависанда: Яъқуби Ясно

Китоби “Аз Балх то Бухоро”, ки мунтахабе аз шеърҳои Беҳрӯзи Забеҳулло аст, чанд рӯз пеш аз тарафи “Нашри Мавлоно” дар Канада ба чоп расид. Ин китоб дорои 354 саҳифа аст ва бисёре аз шеърҳои шоирро дар қолабҳои мутафовит дарбар мегирад. Метавон гуфт ин мунтахаб намунаи хубе аз шеъри муосири Тоҷикистон аст, ки ба алифбои порсии дарӣ дар дастраси алоқамандони шеър дар ҳавзаи фарҳангии Афғонистону Эрон қарор гирифтааст.

Ин ташаббуси бузурги глобалӣ барои сайёраи бехатар мебошад. ДУШАНБЕ, 30.06.2026 /АМИТ «Ховар»/. Дар яке аз марҳилаҳои муҳими таърихи ҷаҳон, вақте ки низоъҳо, ноамнӣ ва тағирёбии иқлим сайёраи моро таҳдид мекунанд, Тоҷикистон бо ташаббуси созандаи худ – «Даҳсолаи таҳкими сулҳ ба хотири наслҳои оянда» (2027-2036) ба Маҷмааи Умумии Созмони Милали Муттаҳид муроҷиат карда, як ташаббуси беназири глобалиро ба миён гузошт.

Сиёсати оқилонаву дурандешонаи давлатдории хонадони Сомониён (875-999), бахусус дар роҳи арҷ ниҳодан ба таърихи гузашта, ифтихор аз асолат, худшиносию худогоҳии қавмиятӣ, гиромидошти забони модарӣ ва фарҳанги миллӣ барои ба майдон омадани як силсила бузургони оламшумули забону адаб ва илму фарҳанги мо шароити мусоид ва заминаи созгор фароҳам овард.