Рӯзи бозгашти мушти хоки фарзандони фарзонаи миллат — Нусратулло Махсум, Шириншоҳ Шотемур ва чеҳраи маъруфи фарҳангиву таърихӣ Нисор Муҳаммад ба Тоҷикистони азиз, аз ҷумлаи рӯйдодҳои муҳими таърихиву маънавие гардид, ки дар саҳифаҳои давлатдории навини тоҷикон бо ҳарфҳои заррин сабт хоҳад шуд.

Муруре бар шеъри “Қатли Восеъ”-и Муъмин Қаноат

(Гузориши масъала дар бораи баъзе хусусияҳоти поэтикаи шеъри устод Лоиқ Шералӣ, ки бояд минбаъд тавзеҳу баррасии мукаммал шавад)

Устод Лоиқ Шералӣ (1941-2000) тавонотарин шоири нимаи дувуми қарни бисти Тоҷикистон буд, ки осори гаронқадре аз худ ба мерос гузошт. Бо омадани ӯ ба майдони шеъру адаб (оғози солҳои шастум) рӯҳи тозае ба пайкари яхбаставу шиорзадаи шеъри тоҷикии даврони шӯравӣ дамида шуд; роҳу равиш, мавзӯъ, тарзи баён ва забони шеър тозагӣ гирифт. Лоиқ бо шӯру шавқи ба худ хос вориди ин майдон гашт ва шеъри асилро дубора ба курсии худаш нишонд. Дар шеъри ӯ қариб ҳамаи анвоъи шеъриро метавон дид: қасида, ғазал, рубоӣ, дубайтӣ, чаҳорпора ва ғайра.